Tüfeğini Omuzunda
Unutan Çoban

 

    

        

 Tüfeğini Omuzunda
Unutan Çoban


“Bu da nasıl söz?” demeyiniz. Şaşmaz, yanılmaz bir Allah'tır. İnsan beşer, yani; yanılabilir cinstendir. İlginç olay, Kahramanmaraş'a bağlı Ekinözü ilçesi Kandil köyü Güllük mezrasında yaşanır.
1990'larda vefat eden İsmail şahin 1935'lerde 16-17 yaşlarında atik, cevval ve de güvenilir bir delikanlı.
İsmail Şahin, Güllük sakinlerinin koyun ve keçilerinin çobanıdır. Otu bol bölgeyi iyi bildiği için koyun ve keçilerin karnı iyi doymakta, bu sebeple de et süt verimi oldukça yüksek, dolayısıyla Güllük halkı memnun kalmaktadır.
Olacak ya, bir gün İsmail; güneşin sıcaklığı ile ağacın gölgesindeki serinlik arasında tatlı bir uykuya dalar. Bir de uyanır ki; davar başını alıp gitmiş. Kurt yeme tehlikesi bir yandan, ekili yere zarar verilme sıkıntısı bir yandan, iniş-yokuş; “Şura senin, bura benim” heyecanlı bir arama sonucu sürüyü bulur.
Evet, koyun ve keçileri bulur ama, bu kere de, tüfek yok. Uyuduğu yere kadar koşar. Zeytin demiri, tüfek çok kıymetli. Bir saçması bir tavşanı düşürür ve de çok uzağa gider. Bu tüfeği bulması lazım. Uyuduğu yerde bulamaz. Yok da yok. Ama tüfeği mutlaka bulacaktır. Bu arama sırasında çok fazla susamıştır. “Kaklık” denilen bir çukurda su görür. Eğilip içerken omuzundaki tüfeğin tetiği yandaki kayaya takılması ile patlar. Bir saattir arazide aradığı av tüfeğini omzunda bulan İsmail Şahin son derece sevinir. Not; çarığın üstüne çarık giyeni duymuştuk. Ama; omuzda tüfek unutanı duymamıştık. Böylece bunu da duymuş olduk. İlginçliği malûm. Esas kitabıma taşımamdaki sebep, hazerde, seferde gençlerin böyle bir anda kendilerini iyi yoklamalarını hatırlatmam içindir. Ruhu şadolsun.
Kaynak: Kahramanmaraş, Elbistan ilçesi Halk Eğitimi Merkezi Müdürü Abdurrezak Kurnaz.